Niszczenie zieleni przez parkowanie – próba diagnozy problemu.
To, że zieleń (szczególnie przydrożna) jest niszczona, nie ma wątpliwości. Dlaczego tak się dzieje?

Najczęściej sprawcami tego wykroczenia są  kierujący pojazdami. Niszczenie lub uszkadzanie roślinności, na terenach przeznaczonych do użytku publicznego, jest wykroczeniem z art. 144 kodeksu wykroczeń.
Przyczyny są różne, w poprzednim tekście  wymieniono niemal wszystkie, poza jedną zasługującą na szczególne potępienie. To chuligański charakter czynu.

Dlaczego? Warto przypomnieć znamiona czynu o charakterze chuligańskim:1. umyślne (celowe, czynione specjalnie) godzenie w porządek lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu, lub uszkadzaniu mienia;
2. działanie publiczne – a zatem w miejscu publicznym, w miejscu „otwartym”, czyli dostępnym dla wszystkich (a zatem nie będzie to np. niszczenia mienia w domu);
3. działanie w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, połączone z okazywaniem przez to rażącego lekceważenia podstawowych zasad porządku prawnego.

Po pierwsze – jeżeli sprawca wykroczenia był wcześniej pouczany, lub ukarany za  popełnienie ww. wykroczenia, to kolejny przypadek  jest bez wątpienia działaniem umyślnym.

Po drugie – niszczenie zieleni w miejscu publicznym, jest również działaniem publicznym.

Po trzecie –  w rozumieniu powszechnym niszczenie zieleni przez parkowanie jest sprzeczne z zasadami życia społecznego, a co za tym idzie lekceważeniem podstawowych zasad porządku prawnego.

Powyższe nakazuje uznać, że każdy, kto po raz drugi i kolejny niszczy zieleń poprzez parkowanie swojego samochodu, popełnia czyn o charakterze chuligańskim. Tego rodzaju zachowania należy piętnować, by możliwie jak najszybciej ograniczyć ich występowania w przestrzeni publicznej.

Zieleń jest naszym wspólnym dobrem, dlatego mamy obowiązek chronić ją i dbać o nią.

Po bardzo długim okresie nauki zdalnej uczniowie i nauczyciele wracają do szkół, do normalnego trybu pracy.

Dziś pierwszy dzień nowego roku szkolnego.

Wszystkim uczniom, życzymy wytrwałości w nauce, wyłącznie bardzo dobrych ocen, życzliwości nauczycieli i wsparcia ze strony rodziców.
Nauczycielom składamy życzenia wszelkiej pomyślności w życiu zawodowym i prywatnym. Oraz świetnie wyposażonych sal lekcyjnych, zdolnych uczniów i wyrozumiałych przełożonych

1 września 1939 r. Niemcy dokonały agresji na Polskę, agresji, która rozpoczęła najstraszniejszą wojnę w historii. 0 4:45 nalot bombowców Luftwaffe na Wieluń rozpoczął działania wojenne, które doprowadziły do milionów morderstw, gwałtów i niszczenia polskości.

Pamiętajmy.

Zdjęcie Wielun.naszemiasto.pl

Dzięki analizie miejskiego monitoringu wskazane wcześniej osoby zostały ujęte na ul. Dolnych Wałów przy parku Mickiewicza. W sprawie prowadzone są dalsze czynności.

W piątkowe przedpołudnie zadzwonił telefon – dzieci z oddziałów dziecięcych Szpitala Miejskiego nr 4 w Gliwicach przygotowały prace artystyczne, laurki z życzeniami z okazji Dnia Straży Gminnej. Odbiór tak cennych i zarazem szokujących prezentów był zaszczytem, dlatego niezbędne są słowa:

Dziękujemy dzieci!

Tym razem tytuł wędruje do kierującego czarnym BMW z ulicy Dolnej Wsi (dzielnica Wójtowa Wieś), który postanowił idealnie zmieścić się swoim pojazdem na przejściu dla pieszych. Przykład niewarty naśladowania.

… wyjazd z bramy na posesję. Trudno oceniać, czy zrobił to specjalnie, ale z pewnością poważnie utrudnił życie Mieszkańcom pobliskiego budynku mieszkalnego. Jest to typowy kandydat do „Miszczów Parkowania”.

Wybór ten determinuje wiele czynników. Począwszy od bardzo osobistych („tak lubię parkować, a tak nie lubię”) przez czasowe („jestem już spóźniony, nie mam czasu szukać miejsca„) aż do wynikających z naszych ograniczeń fizycznych („to miejsce jest za daleko”).

Niewłaściwa decyzja może powodować złe skutki. Jakiekolwiek byłyby jej motywy, czy mogą usprawiedliwiać łamanie zasad? W tym przypadku zasad wynikających z prawa o ruchu drogowym.

Na zdjęciu ilustrującym tekst widać samochód stojący na terenie zielonym. Nie ma wątpliwości – to, co zrobił kierujący nim człowiek, jest złe. Złe, bo stanowi naruszenie prawa, złe, bo powoduje niszczenie dobra wspólnego, jakim jest zieleń w miejscach publicznych.

Nie ma argumentów uzasadniających czynienia zła. Jeżeli chcemy znaleźć miejsce postojowe, które nam odpowiada, trzeba wyjazd planować odpowiednio wcześniej.
Ktoś może powiedzieć, że takich zasad nie musi przestrzegać. Musi jednak pamiętać, że za swoje zachowanie będzie musiał ponieść odpowiedzialność prawną.

Po zgłoszeniu od kierownika sklepu na ul. Lotników (dzielnica Trynek) ujęto dwóch mężczyzn, którzy natarczywie i agresywnie żebrali pod sklepem. Po wykonaniu niezbędnych czynności mężczyźni zostali zwolnieni i pouczeni o konieczności opuszczenia miejsca. 30 minut później powtórna kontrola miejsca dowiodła, że wspomniane osoby nie wykonały polecenia, dodatkowo spożywając pod sklepem alkohol.

Podczas interwencji jeden z mężczyzn stał się agresywny i w trakcie doprowadzania do radiowozu stawiał czynny opór. Mężczyźni zostali przewiezieni do Izby Wytrzeźwień. Poniosą odpowiedzialność prawną za popełnione czyny zabronione.

Zdjęcie ilustracyjne: pixabay.com

Zakłócenie spokoju i porządku publicznego, to jedno z najbardziej dokuczliwych wykroczeń opisywanych w Kodeksie wykroczeń.

To zakłócenie polega na podjęciu działania odbiegającego od przyjętych w społeczeństwie norm zachowania.

Zachowanie musi być naganne w swej istocie, dlatego nie popełnia wykroczenia zakłócania np. ciszy nocnej ktoś, kto głośno wzywa pomocy.
Biorąc pod uwagę powyższe, wykroczenia z art. 51 kodeksu wykroczeń są wykroczeniami skutkowymi.

Musi dojść do zachowań opisanych w przepisie, by można mówić o popełnieniu czynu zabronionego. Oznacza to, że musi dojść do np. zakłócenia spoczynku nocnego co najmniej jednej osobie.

Podobnie w przypadku wywołania zgorszenia w miejscu publicznym, poszkodowana musi być co najmniej jedna osoba. Przy czym, należy zwrócić uwagę, że w charakterze poszkodowanego, zarówno zakłóceniem spokoju, spoczynku nocnego jak i wywołaniem zgorszenia, nie może być strażnik miejski, policjant, których zadaniem jest przeciwdziałanie takim zachowaniom.

Art.  51.  [Zakłócenie spokoju lub porządku publicznego]
§  1.  Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§  2. Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go, będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§  3.  Podżeganie i pomocnictwo są karalne.

Cykl, który mają państwo przed sobą, jest trudny. Poruszony temat wymaga zdecydowanego działania, ponieważ chodzi o szczególnie cenną wartość, jaką jest bezpieczeństwo dzieci.

Co oznacza akronim G.A.D.K.I.?

G – Gdy mówisz „nie”, to znaczy nie. Dziecko może powiedzieć „nie”. Powinno to być szanowane przez osoby dorosłe, również bliskie dziecku. Kiedy dziecko nauczy się mówić „nie” osobie bliskiej, z pewnością nauczy się mówić to samo osobie obcej.

A – Alarmuj, gdy potrzebujesz pomocy. Kiedy występuje bezpośrednie zagrożenie, ważne jest szybkie działanie i dziecko powinno natychmiast wezwać pomoc. Dotyczy to każdej sprawy, która może powodować, że dziecko staje się smutne lub wystraszone.

D – Dobrze zrobisz, mówiąc o tajemnicach, które Cię niepokoją. Wyjaśnij, dziecku różnicę pomiędzy dobrymi a złymi tajemnicami. Nikt nie powinien zmuszać dziecka, by trzymało w tajemnicy coś, co je przeraża, smuci lub niepokoi. Dziecko nie musi się bać i dochowywać sekretów, które je martwią lub zawstydzają.

K – Koniecznie pamiętaj, że Twoje ciało należy do Ciebie. Nikt nie ma prawa zmuszać dziecka do robienia czegokolwiek, co powoduje dyskomfort. Jeżeli ktoś próbuje to robić, dziecko powinno powiedzieć o tym osobie dorosłej

I – Intymne części ciała są szczególnie chronione. Tego tłumaczyć nie musimy.

Rozmowy z dziećmi, na temat zagrożeń są trudne. Należy pamiętać, że rozmawiając z dziećmi, uczymy je o tym, że mogą rozmawiać z nami na każdy temat.

To nie koniec…

Tekst inspirowany działaniem Fundacji „Dajemy Dzieciom Siłę”.

zdjęcie ilustracyjne:

pixabay.com