A może warto wiedzieć? Uprawnienia strażnika miejskiego - pouczenie

Nie wiesz? Zapytaj albo przeczytaj! Dziś o pouczeniach ...

 

Informujemy, doradzamy, wskazujemy dobre praktyki i lepsze rozwiązania, ale też przypominamy, czym jest formacja, której mundur nosimy, jakie są jej zadania i jakie są nasze uprawnienia.
W poprzednim odcinku pisaliśmy o jednym z uprawnień, z jakiego korzystamy – legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości. Dziś pora na kolejne – stosowanie środków oddziaływania wychowawczego.
Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o strażach gminnych możemy udzielać pouczeń, zwracać uwagę, ostrzegać lub stosować inne środki oddziaływania wychowawczego.

Co to oznacza w praktyce?
Kiedy spotykamy się ze sprawcą czynu zabronionego (jako wykroczenie), możemy zastosować kilka instrumentów pozwalających na zamknięcie sprawy. Są to w kolejności od najłagodniejszego:
a) pouczenie;
b) grzywna w postaci mandatu karnego;
c) skierowanie wniosku o ukaranie do Sądu.

Jeżeli czytacie nasz cykl „Każdy ma prawo…”, to macie szanse dowiedzieć się, co się dzieje, kiedy sprawa trafia do Sądu. Jeżeli nie czytaliście, zapraszamy TUTAJ.

Pouczenie to najłagodniejszy środek o charakterze prewencji szczególnej. Jego zadaniem jest wdrożenie sprawcy wykroczenia do przestrzegania w przyszłości obowiązującego prawa.
Stosujemy go wszędzie tam, gdzie z jednej strony można uznać, że to środek wystarczający do wdrożenia do przestrzegania prawa, z drugiej, gdzie nie ma wskazań w postaci okoliczności obciążających wynikających z przepisów kodeksu wykroczeń.

Dwie ważne kwestie.
Pierwsza – o udzieleniu pouczenia, nałożeniu grzywny, skierowaniu wniosku o ukaranie, zawsze decyduje uprawniony funkcjonariusz, a nie sprawca czynu zabronionego.
Druga – jeżeli sprawca otrzymał pouczenie, a mimo to spotykamy go w okresie krótszym niż jeden rok, w identycznej sytuacji jak wcześniej i nie ma on naprawdę dobrego wytłumaczenia, uznajemy, że prewencja szczególna nie odniosła skutku i kolejnego pouczenia nie będzie.

Skip to content